Αβορίγινες: Πιθανόν οι πρώτοι αστρονόμοι του πλανήτη

To αστέρι στο κέντρο. Έπεσε στην περιοχή του μεγάλου φιδιού Kulaia

30 Dec 2009

Οι Αβορίγινες πολύ πιθανόν να είναι οι πρώτοι αστρονόμοι, σύμφωνα με αυστραλό επιστήμονα που βρήκε ότι πολλά στοιχεία στις αρχαίες ιστορίες των ιθαγενών της Αυστραλίας τις επονομαζόμενες Dreamtime Stories τεκμηριώνονται και επιστημονικά.

Ο υποψήφιος για διδακτορικό Αστρονομίας Duane Hamacher από το πανεπιστήμιο Macquarie του Σίδνεϊ, άρχισε να ερευνά έναν στρογγυλό κρατήρα στην κοιλάδα Palm τον οποίο εντόπισε με την βοήθεια του Google Earth και ιστορίες Αβοριγίνων.

Σε αρχαίες ιστορίες των Αβοριγίνων αναφέρεται ότι ο κρατήρας αυτός δημιουργήθηκε από την πτώση αστεριού κάτι που ο Ηamarcher με την βοήθεια ειδικών επιστημόνων που επισκέφθηκαν τον κρατήρα, επιβεβαίωσαν.

«Η έρευνά μου στηρίχθηκε αρχικά σε ιστορίες από την εποχή Dreamtime» αναφέρει ο αστρονόμος. «Σε πολλές αρχαίες ιστορίες Αβοριγίνων γίνεται λόγος για αστέρια που έπεφταν με πολύ θόρυβο από τον ουρανό. Στηρίχθηκα σε κάποιες από αυτές τις ιστορίες για να υπολογίσω την περιοχή που μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο και κατέληξα στην κοιλάδα Palm στην Νότια Επικράτεια. Μία από αυτές τις ιστορίες και δεν είναι η μόνη ανέφερε ότι ένα γιγαντιαίο αστέρι έπεσε σε μία λιμνούλα που στην ιστορία ονομάζεται Puka σε μία κοιλάδα όπου ζούσε το μεγάλο φίδι Kulaia. Αυτή η ιστορία σε συνδυασμό με άλλες με οδήγησε στην κοιλάδα Palm. Παρατήρησα με την βοήθεια του Google Earth ότι όντως στην περιοχή υπάρχει κρατήρας και μαζί με γεωφυσικούς επισκεφθήκαμε τον χώρο. Όντως διαπιστώσαμε ότι ο κρατήρας προκλήθηκε από την πτώση μετεωρίτη».

http://neoskosmos.com/news/el/node/5378

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Ώρα στη ώρα περιμένουν τη μεγάλη έκρηξη…

Εβδομάδες χύνεται η λάβα στις πλαγιές του όρους Μαγιόν, στις Φιλιππίνες

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Το ηφαίστειο Μαγιόν στις Φιλιππίνες στις τελευταίες ώρες παρουσιάζει φαινόμενα που συνήθως προηγούνται μια μεγάλης έκρηξης.
Η λάβα η οποία χύνονταν τις προηγούμενες εβδομάδες ξαφνικά σταμάτησε. Ο ηφαιστειολόγος Έντ Λακουέρτα που είναι επικεφαλής της ερευνητικής ηφαιστειακής ομάδας που καθορίστηκε από την κυβέρνηση των Φιλιππίνων, δήλωσε πως το φαινόμενο προμηνύει την επερχόμενη έκρηξη του ηφαιστείου. « Η εκπομπή αερίων από τη ρωγμή του όρους, και στάχτης είναι δηλωτική της επερχόμενης ισχυρής έκρηξης».

“Το ηφαίστειο παρουσιάζει μια διόγκωση ως προς την εκροή των αερίων και του καπνού που δεν θα μπορούσε να πει κανείς πως η έντασή του έχει μειωθεί» δήλωσε ο Λακουέρτα σε ραφιοφωνική εκπομπή και επεσήμανε πως οι ενδείξεις αυτές συνήθως προηγούνται της μεγάλης έκρηξης.
Η περιοχή προς το παρόν ταράσσεται από ηφαιστειακούς σεισμούς.Το Ινστιτούτο Ηφαιστειολογίας των Φιλιππίνων παρακολουθούσε από καιρό τη δραστηριότητα του συγκεκριμένου ηφαιστείου και το είχε χαρακτηρίσει ως επικινδυνότητα στο βαθμό τέσσερα, με μέγιστο βαθμό το πέντε.
Η κυβέρνηση προειδοποίησε τους ανθρώπους της περιοχής να παραμείνουν μακριά από τα κανάλια των ποταμών που εκπηγάζουν από το βουνό Μαγιόν και να μην πίνουν από τα ύδατα αυτά. Μάλιστα, βοήθησε 47.000 κατοίκους της γύρω περιοχής να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
Οι κάτοικοι απομακρύνθηκαν από την περιοχή του ηφαιστείου και κατέλυσαν σε καταυλισμούς, ως επί το πλείστον, σε σχολεία της ευρύτερης περιοχής.
Παρά τις προειδοποιήσεις, όμως, της κυβέρνησης υπήρξαν άτομα που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
Το ηφαίστειο βρίσκεται σε υψόμετρο 2460 μέτρων και παρουσιάζει έναν αξιοθαύμαστο τέλειο κωνικό σχήμα.
Είναι χρονικά καταγεγραμμένες 48 εκρήξεις. Στην πιο ισχυρή το 1814 κάηκαν από τη λάβα πάνω από 1.200 άτομα και μια ολόκληρη πόλη η Κασγκσάβα σκεπάστηκε κυριολεκτικά από τη λάβα του Μαγιόν.

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Ο πιο ηλικιωμένος ζωντανός οργανισμός πάνω στη Γη: βαλανιδιά 13.000 ετών!

Όταν το δέντρο αυτό άρχισε τη ζωή του, στον πλανήτη μας επικρατούσε ακόμα η τελευταία εποχή των παγετώνων και οι άνθρωποι δεν είχαν ανακαλύψει τη γεωργία, ούτε είχαν χτίσει τις πρώτες πόλεις στη Μεσοποταμία. Οι πυραμίδες της Αιγύπτου θα κτίζονταν μετά από πολλές χιλιάδες χρόνια.
Σήμερα, έπειτα από 13.000 περίπου χρόνια, η συγκεκριμένη βαλανιδιά ατενίζει αγέρωχα το πέρασμα του χρόνου και οι επιστήμονες πιστεύουν ότι είναι ο γηραιότερος γνωστός οργανισμός που ζει πάνω στη Γη.
Το δέντρο-μαθουσάλας, που ανήκει στο είδος Quercus palmeria, βρίσκεται κάπου στους ανεμοδαρμένους λόφους Τζουρούπα της νότιας Καλιφόρνιας των ΗΠΑ και η ανακάλυψή της ηλικίας του έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας υπό τον καθηγητή Τζέφρι Ρος-Ιμπάρα, ενώ η σχετική επιστημονική παρουσίαση έγινε στο περιοδικό «PloS ONE», σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντεπέντεντ».
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το δέντρο κατάφερε να επιβιώσει από αλλεπάλληλες περιόδους ξηρασίας, παγωνιάς και καταιγίδων, ανανεώνοντας επανειλημμένα τον εαυτό του. Κανονικά, το συγκεκριμένο είδος βαλανιδιάς ζει σε μεγαλύτερα υψόμετρα, σε πιο υγρό και ψυχρό κλίμα, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση το δέντρο βρίσκεται σε μικρό υψόμετρο, ζώντας σε ξηρές κλιματικές συνθήκες, ανάμεσα σε γρανιτένιους βράχους, υπό τις συνεχείς ριπές του ανέμου, πολύ κοντά στις τελευταίες αυλές κάποιου κοντινού προαστίου.
Η ιδιαιτερότητα αυτή ήταν, άλλωστε, που τράβηξε το ενδιαφέρον των επιστημόνων να μελετήσουν το δέντρο και έτσι, έκπληκτοι, ανακάλυψαν την ηλικία του.
Οι επιστήμονες επίσης παραξενεύτηκαν από το ότι το δέντρο έχει πλέον μετατραπεί σε μια εκτεταμένη «κοινότητα» ψηλών και μπλεγμένων θάμνων (με συνολική έκταση περίπου 21,5 τετραγωνικών μέτρων) που δεν παράγουν γόνιμα βαλανίδια.
Οι ερευνητές επιβεβαίωσαν μέσω ανάλυσης DNA ότι όλο αυτό το θαμνώδες σύμπλεγμα-αποικία προερχόταν από ένα και μοναδικό «μητρικό» δέντρο.
Η μελέτη των δακτυλίων του δέντρου αποκάλυψε ότι μεγαλώνει με τρομερά αργό ρυθμό, περίπου ένα εικοστό της ίντσας (δηλαδή γύρω στα 1,3 χιλιοστά) κάθε χρόνο. Με βάση αυτόν τον σημερινό ρυθμό ανάπτυξης, εκτιμάται ότι χρειάστηκαν πάνω από 13.000 χρόνια για να φτάσει στο σημερινό μέγεθος.
Και κάθε άλλο παρά φαίνεται διατεθειμένο να πεθάνει!




Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση:


http://www.plosone.org/article/info:doi/10.1371/journal.pone.0008346

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Η δεύτερη Γη αλλά είναι ...καυτή!

Ένας αμερικανός φοιτητής ανακάλυψε για πρώτη φορά έναν εξωπλανήτη που μοιάζει με το δικό μας πλανήτη και φαίνεται να αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος του (50% έως 75%) από νερό και καλύπτεται ίσως από έναν τεράστιο ενιαίο ωκεανό βάθους 15 χλμ., ενώ κατά το υπόλοιπο μέρος του αποτελείται από βράχους. Είναι ο μικρότερος, λιγότερο ζεστός και πιο «γήινος» εξωπλανήτης από όσους έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα. Η ανακάλυψη ενισχύει τις πιθανότητες ότι υπάρχουν πλανήτες σε γειτονικά ηλιακά συστήματα, οι οποίοι συγκεντρώνουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τη φιλοξενία ζωής.

Η νέα «Σούπερ-Γη» (με την κωδική ονομασία GJ1214b) έχει ακτίνα 2,7 φορές μεγαλύτερη από τον πλανήτη μας, μάζα εξήμιση περίπου φορές μεγαλύτερη από τη Γη και όγκο 19 φορές μεγαλύτερο και βρίσκεται στον αστερισμό του Οφιούχου, σε απόσταση περίπου 40 ετών φωτός, σε τροχιά γύρω από ένα ερυθρό άστρο-νάνο (μια πλήρης περιφορά της διαρκεί 38 γήινες ώρες). Οι πρώτες μετρήσεις δείχνουν ότι ο εξωπλανήτης πιθανότατα διαθέτει μια πυκνή ατμόσφαιρα από υδρογόνο και ήλιο που μπλοκάρει το φως του ήλιου, με συνέπεια τα επιφανειακά ύδατά του να βρίσκονται σε μόνιμο σκοτάδι. Η πιθανότερη σύνθεση του είναι 75% νερό, 22% πυρίτιο και 3% σίδηρος (στον πυρήνα του).

Με εκτιμώμενη θερμοκρασία επιφανείας 120 έως 282 βαθμών Κελσίου, ο εξωπλανήτης θεωρείται πολύ ζεστός για να έχει ζωή, επειδή βρίσκεται αρκετά κοντά στο άστρο-ήλιο του (σε απόσταση μόλις 2 εκατ. χλμ) που πάντως είναι 3.000 φορές λιγότερο καυτός από το δικό μας ήλιο. Φαίνεται πάντως πως αποτελεί έναν πραγματικό «υδάτινο κόσμο», σύμφωνα με τον φοιτητή Ζάκορι Μπέρτα, του Κέντρου Αστροφυσικής Σμιθσόνιαν-Χάρβαρντ, ο οποίος έκανε πρώτος την ανακάλυψη, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature» (την ευθύνη της μελέτης είχε ο Ντέηβιντ Σαρμπονό του πανεπιστημίου Χάρβαρντ), σύμφωνα με το βρετανικό Τύπο και το «Νιού Σάιεντιστ».

Ένα μέρος του νερού του εξωπλανήτη ίσως βρίσκεται με την εξωτική μορφή του «πάγου επτά», μιας κρυσταλλικής μορφής νερού, που υπάρχει υπό πίεση μεγαλύτερη των 20.000 φορών σε σχέση με την πίεση της γήινης ατμόσφαιρας.

Η ανακάλυψη έγινε στο πλαίσιο του προγράμματος MΕarth που στοχεύει στον εντοπισμό πλανητών σαν τη Γη αλλού στο γαλαξία μας και, γι' αυτό το λόγο, ήδη φοιτητές από όλο τον κόσμο παρατηρούν με επίγεια τηλεσκόπια (όχι μεγαλύτερα από αυτά που έχουν οι «επαγγελματίες» ερασιτέχνες αστρονόμοι) περίπου 2.000 από τα πιο μικρά άστρα στον ουρανό για τυχόν ανίχνευση πλανητών σε τροχιά γύρω τους. Οποιοδήποτε άστρο εμφανίζει μειωμένη φωτεινότητα κατά τακτά χρονικά διαστήματα, μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι γύρω του περιφέρεται κάποιος εξωπλανήτης - ή περισσότεροι. Με τον τρόπο αυτό βρέθηκε και ο νέος υδάτινος εξωπλανήτης.

Το επόμενο βήμα για τους αστρονόμους, υπό τον Σαρμπονό, θα είναι να στρέψουν το διαστημικό τηλεσκόπιο «Χαμπλ» στον εξωπλανήτη για να μελετήσουν απευθείας την ατμόσφαιρά του και να δουν αν είναι κατοικήσιμος (τουλάχιστον από γήινους οργανισμούς…).

Νωρίτερα φέτος, το γαλλικό διαστημικό σκάφος CoRoT εντόπισε τον πρώτο εξωπλανήτη (τον CoRoT-7b) που πιθανότατα είναι βραχώδης. Ο υδάτινος εξωπλανήτης που βρέθηκε, είναι ουσιαστικά ο δεύτερος που μοιάζει με τη Γη.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Ελέφαντες στο Θεσσαλικό κάμπο!

Απολιθωμένη πανίδα «στης Λαρίσης το ποτάμι» αποκαλύπτει την ιστορία της περιοχής

Έχετε περάσει πρόσφατα από τον θεσσαλικό κάμπο; Και αν ναι, ποια εποχή του χρόνου; Είχαν ωριμάσει τα στάχυα στις καλλιέργειες σιταριού ή ήταν ακόμη πράσινα; Μήπως περάσατε φθινόπωρο, τότε που ο κάμπος ασπρίζει από τις βαμβακοκαλλιέργειες, ή λίγο αργότερα που το οργωμένο κοκκινόχωμα ετοιμάζεται για τη σπορά; Και πώς ήταν ο Πηνειός και οι παραπόταμοί του; «Φουσκωμένοι» και ξέχειλοι από νερό (κάθε άνοιξη) ή μήπως ξεροί και άνυδροι (στα τέλη των ξηρών καλοκαιριών και προτού αρχίσουν οι φθινοπωρινές βροχές);

Οι Θεσσαλοί «γνωρίζουν» τις εποχές του χρόνου από το ύψος του ποταμού και την εναλλαγή του τοπίου που οφείλεται στα διαφορετικά είδη καλλιεργειών. Τα πράγματα όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι: οι πρώτοι κάτοικοι της Θεσσαλίας (όχι, δεν αναφερόμαστε στους Μυρμιδόνες, αλλά στους ανθρώπους της νεολιθικής εποχής!) ζούσαν σε μια δασώδη περιοχή με πυκνή βλάστηση. Συνυπήρχαν δε με μια ξεχωριστή πανίδα (ελέφαντες, ιπποπόταμοι, ρινόκεροι, ελάφια), την οποία συχνά συναντούσαν στις όχθες του Πηνειού. Πώς τα ξέρουμε όλα αυτά; Μα, μας τα είπε ο Πηνειός! Ή, μάλλον, τα είπε σε εκείνους που έσκυψαν να τον ακούσουν και εκείνοι μάς τα μετέφεραν. Με τη σειρά μας, θα σας πούμε σήμερα την ιστορία του θεσσαλικού κάμπου. Και αν θέλετε απτές αποδείξεις, θα τις έχετε: από την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου έως τέλος Ιανουαρίου στο Κτίριο Κατσίγρα (πλατεία Ταχυδρομείου) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στη Λάρισα λειτουργεί έκθεση με τα απολιθώματα του Πηνειού (τηλ. 2410565016) Τι είδε ο... Γερμανός

Εξαιτίας της σύστασής τους τα κέρατα δεν απολιθώνονται. Ευρήματα όπως αυτό είναι ο οστέινος «σκελετός» τους. Δίπλα, μια ζωντανή Capra Ιbex φέρουσα ωραίο ζεύγος τέτοιων κεράτων

Πιθανότατα η έκθεση αυτή να μη γινόταν ποτέ αν πριν από ακριβώς 50 χρόνια δεν είχε επισκεφθεί τη χώρα μας ένας νεαρός γερμανός γεωλόγος, ο Ηorst Schneider. Ο Schneider ήρθε χωρίς να ξέρει ακριβώς τι έψαχνε. Οπως μας διηγήθηκε, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας, αναζητούσε«ένα ενδιαφέρον ερευνητικό πρόγραμμα,κάτι που να μην είχε ξαναγίνει.Εκείνη την εποχήεργαζόταν στην Ελλάδα μια αρχαιολογική ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης,υπό τον καθηγητή V. Μilojcic. Η ομάδα αυτή πραγματοποιούσε ανασκαφές στις μαγούλες, επίπεδους λόφους οικισμών που χρονολογούνται από τη νεολιθική περίοδο ως την εποχή του χαλκού. Η ανασκαφή αποκάλυψε λίθινα εργαλεία, τα οποία όμως δεν εντάσσονταν στα ενδιαφέροντα της ομάδας του Μilojcic.Ετσι αναζητήθηκε ένας γεωλόγος με ενδιαφέρον στο Τεταρτογενές, προκειμένου να διερευνηθούν περαιτέρω τα ευρήματα. Αυτό έγινε το ερευνητικό πρόγραμμά μου και το καλοκαίρι του 1959 ήρθα για πρώτη φορά στη Θεσσαλία». Τα ευρήματα, περισσότερα από 250 εργαλεία τα οποία εντοπίστηκαν μαζί με οστά όχι μόνο στις μαγούλες αλλά κυρίως στην κοίτη του Πηνειού, χρονολογήθηκαν από τους γερμανούς ερευνητές και θεωρήθηκαν τυπικά της μέσης παλαιολιθικής περιόδου και του ανθρώπου του Νεάντερταλ.«Επρόκειτο για την πρώτη φορά που τόσο πολλά παλαιολιθικά εργαλεία εντοπίζονταν στον ελλαδικό χώρο»σημείωσε ο κ. Schneider. Ο γερμανός γεωλόγος, ο οποίος σήμερα είναι συνταξιούχος καθηγητής πανεπιστημίου, ήρθε και ξαναήρθε στη Θεσσαλία:«Κάθε χρόνο περνούσα δύο μήνες στη Θεσσαλία, προς το τέλος του καλοκαιριού και τις αρχές του φθινοπώρου. Αυτή την εποχή του χρόνουη στάθμη του Πηνειού κατεβαίνει και επιτρέπει τη γεωλογική μελέτη της κοίτης του».

Πηνειός, ο «γλύπτης» της Θεσσαλίας

Ο Πηνειός αποκαλύπτει τα μυστικά της γεωλογικής και παλαιοντολογικής ιστορίας της Θεσσαλίας

Ο Πηνειός δεν αποτελεί μόνο μάρτυρα του γεωλογικού παρελθόντος της Θεσσαλίας αλλά και«κύριο παράγοντα διαμόρφωσης του θεσσαλικού αναγλύφου, τουλάχιστον από το Πλειστόκαινο και με τά,δηλαδή κατά τα τελευταία 1,8 εκατομμύρια έτη»λέει ο κ. Α. Αθανασίου, γεωλόγος παλαιοντολόγος του υπουργείου Πολιτισμού και επιμελητής της έκθεσης. Πράγματι, μετά την περίοδο της αλπικής ορογένεσης (καινοζωικός αιώνας) που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των ελληνικών και σχεδόν του συνόλου των περιμεσογειακών οροσειρών, καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του αναγλύφου παίζουν τα ποτάμια συστήματα, τα οποία διαβρώνουν ή εναποθέτουν ιζήματα κατά μήκος των κοιλάδων τους. Στη Θεσσαλία ο μεγαλύτερος όγκος ιζημάτων μεταφέρεται και αποτίθεται από το ποτάμιο σύστημα του Πηνειού, ο οποίος πηγάζει από την περιοχή των Χασίων (ΒΔ της Καλαμπάκας) και, κινούμενος μαιανδρικά στις πεδινές περιοχές, εκβάλλει στο Αιγαίο, αφού πρώτα διασχίσει τη Μεσοθεσσαλική Λοφοσειρά (στενά Καλαμακίου), τον Κάτω Ολυμπο και την Οσσα (στενά Ροδιάς και Τεμπών). Στην πορεία του, μήκους άνω των 200 χιλιομέτρων, ο Πηνειός δέχεται τα νερά πολλών παραποτάμων και χειμάρρων.«Η γεωμορφολογική δράση του ποτάμιου συστήματος του Πηνειού είναι όμως εντελώς διαφορετική στις δύο μεγάλες θεσσαλικές λεκάνες»σημειώνει ο κ. Αθανασίου και εξηγεί:«Στη δυτική λεκάνη ο Πηνειός και οι παραπόταμοί του συνεχίζουν να εναποθέτουν ιζήματα ως σήμερα (προερχόμενα από διάβρωση στην οροσειρά της Πίνδου).Αντίθετα,στην πεδιάδα της Λάρισας,ο Πηνειός διαβρώνει σε βάθος τις παλιές αποθέσεις του ρέοντας σε εγκιβωτισμένη κοίτη με υψηλές απότομες όχθες. Αυτή η σε βάθος διάβρωση των παλαιότερων προσχώσεων δημιουργεί φυσικές τομές, η μελέτη των οποίων μάς δίνει πληροφορίες για το περιβάλλον της περιοχής κατά το παρελθόν».

Πού ακριβώς εντοπίζονται και τι μας λένε αυτές οι φυσικές τομές της κοίτης του ποταμού;«Τα περισσότερα ευρήματα εντοπίστηκαν στο τμήμα της κοιλάδας δυτικά της Λάρισας και ως τα στενά του Καλαμακίου.Αξίζει δε να σημειωθεί ότι μετά την πρώτη ανακάλυψη,στα τέλη της δεκαετίας του ΄50,έχουν πραγματοποιηθεί αρκετές συλλογές απολιθωμάτων, ιδιαίτερα σε έτη με μεγάλη ξηρασία,όταν δηλαδή η στάθμη του ποταμού ήταν πολύ χαμηλή»λέει ο κ. Αθανασίου. Και προσθέτει:«Σε αυτή την περιοχή έχουν εντοπιστεί τόσο ανθρωπογενή κατάλοιπα της μέσης παλαιολιθικής εποχήςόσο και σκελετικά λείψανα ζώων του Ανώτερου Πλειστοκαίνου». Τα ζωικά απολιθώματα «μιλούν» για μια πανίδα που δεν μοιάζει καθόλου με τη σημερινή: από ελέφαντες, ρινόκερους και ιπποπόταμους ως μεγάλα βοοειδή, αντιλόπες, ελάφια και ζαρκάδια, όλα αποκαλύπτουν ότι η Θεσσαλία ήταν πάντοτε ένας εύφορος τόπος αλλά με διαφορετικό κλίμα και βλάστηση. Ας τα δούμε λεπτομερώς.

1. Ο ελέφαντας (Εlephas antiquus) αποτελεί πολύ κοινό ευρωπαϊκό είδος στο Μέσο και Ανώτερο Πλειστόκαινο (800.000 ως 20.000 χρόνια πριν) και, σύμφωνα με τον κ. Αθανασίου, έχει εντοπιστεί σε τουλάχιστον 20 θέσεις στον ελλαδικό χώρο. Συγγενής του σημερινού ινδικού ελέφαντα, ήταν σημαντικά μεγαλύτερος από αυτόν, καθώς ορισμένα αρσενικά άτομα μπορούσαν να φθάσουν τα 4 μέτρα ύψος και να ζυγίζουν περί τους 10 τόνους. Θεωρείται ότι ζούσε σε ανοιχτά δάση με εύκρατο κλίμα, τα οποία θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν τις τροφικές ανάγκες του. Κατά τις μεσοπαγετώδεις εποχές επέκτεινε τη γεωγραφική εξάπλωσή του ως τη Βόρεια Ευρώπη, ενώ στις περιόδους των παγετώνων περιοριζόταν στις νοτιότερες εκτάσεις. Τα απολιθώματα ελεφάντων του Πηνειού είναι πολλά. Χαρακτηριστική είναι η σχεδόν πλήρης γνάθος που φέρει δύο γομφίους.

2.Ο ιπποπόταμος (Ηippopotamus sp.), ο οποίος εξαπλωνόταν ως και τη σημερινή Αγγλία, ήταν αρκετά μεγαλύτερος από τον σημερινό, με ορισμένα άτομα να ξεπερνούν σε μήκος τα 5 μέτρα και σε βάρος τους 4 τόνους. (Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα τμήμα κυνόδοντα από την άνω γνά θο ιπποποτάμου που εντοπίστηκε στον Πηνειό έχει μήκος 15 εκατοστά!) Εκτός από το μέγεθος, θεωρείται ότι η μορφολογία του πλειστοκαινικού ιπποποτάμου δεν έχει αλλάξει και πολύ σε σχέση με αυτήν του σημερινού. Ηταν επίσης ημιυδρόβιος και ζούσε κοντά σε λίμνες και ποτάμια.

3.Ο ρινόκερος ανήκε μάλλον στο είδοςStephanorhinus hemitoechus, όπως προκύπτει από τη γνάθο μήκους 29 εκατοστών που εντοπίστηκε στον Πηνειό. Ηταν μάλλον μικρόσωμος, με ύψος ώμων γύρω στα 1,40-1,60 μέτρα και βάρος γύρω στον έναν τόνο. Θεωρείται ότι ζούσε σε ανοιχτές εκτάσεις και αραιά δάση.

4.Τα μεγάλα βοοειδή αντιπροσωπεύονται από το είδοςΒos primigenius. Πρόκειται για ένα πολύ μεγαλόσωμο και εύρωστο είδος ταύρου με μεγάλα κέρατα που στρέφονταν προς τα μπρος και το πλάι. Το ύψος των αρσενικών στους ώμους έφθανε τα 1,65-1,85 μέτρα, αν και ορισμένα θα πρέπει να ξεπερνούσαν τα 2 μέτρα. Τα θηλυκά ήταν μικρότερα κατά 20%25%. Το συγκεκριμένο είδος ταύρου είχε ευρεία εξάπλωση σε ολόκληρη την Ευρασία και τη Βόρεια Αμερική. Το τελευταίο άτομο του είδους αυτού πέθανε στην Πολωνία το 1627. Πάντως από τονΒos primigenius προέρχονται όλες οι ποικιλίες οικόσιτων βοοειδών που χρησιμοποιούνται από τον άνθρωπο ως υποζύγια και για την παραγωγή κρέατος και γάλακτος ήδη από τη νεολιθική εποχή. «Στην πρώτη ανασκαφή είχε εντοπιστεί και θραύσμα κέρατος που είχε αποδοθεί σε βούβαλο (Βubalus cf. arnee), ωστόσο η ελλιπής διατήρησή του δεν επιτρέπει τη βέβαιη απόδοσή του σε αυτό το είδος»λέει ο κ. Αθανασίου.

5.Τα μικρά βοοειδή αντιπροσωπεύονται στην κοιλάδα του Πηνειού από τον αίγαγροCapra ibex, ο οποίος ζει και σήμερα περιορισμένος στις Αλπεις και σε υψόμετρο άνω των 1.500 μέτρων. Τα πλειστοκαινικά άτομα του είδους ήταν λίγο μεγαλύτερα από τα σημερινά που δεν ξεπερνούν σε ύψος το 1 μέτρο (ύψος ώμων αρσενικών), ενώ το μήκος του σώματός τους φθάνει τα 1,60 μέτρα και το βάρος τους τα 100 κιλά. Τα κέρατα των αρσενικών εμφανίζουν χαρακτηριστική καμπύλωση προς τα πίσω. Λόγω της οργανικής σύστασής τους τα κέρατα δεν απολιθώνονται.«Αυτά που διατηρούνται ως “κέρατα” στα απολιθώματα είναι οι οστέινες αποφύσεις του κρανίου στις οποίες στηρίζονται εσωτερικά τα κέρατα και οι οποίες ονομάζονται γόμφοι κεράτων» εξηγεί ο κ. Αθανασίου.

6. Τα άλογα που εντοπίστηκαν στην κοιλάδα του Πηνειού ανήκουν στα είδηΕquus ferusκαιΕquus hemitoechus, τα οποία συνυπήρξαν στην πλειστοκαινική Ευρώπη.«Το μεγαλόσωμο Εquus ferus αποτέλεσε τον πρόγονο των σημερινών οικόσιτων ποικιλιών, ενώ το Εquus hemitoechus εξαφανίστηκε στο τέλος του Πλειστοκαίνου»λέει ο κ. Αθανασίου. Και προσθέτει:«Οι ίπποι ζούσαν σε αγέλες σε ανοιχτό περιβάλλον ή σε εκτάσεις με αραιά δασοκάλυψη, τρεφόμενοι με ποώδη βλάστηση. Ειδικά το Ε. ferus αποτέλεσε για χιλιάδες χρόνια ένα από τα κύρια θηράματα του προϊστορικού ανθρώπου, ενώ η εξημέρωσή του επιχειρήθηκε πολύ αργότερα σε σχέση με άλλα οικόσιτα ζώα». 7. Τα ελαφοειδή της κοιλάδας του Πηνειού ανήκουν τόσο στα τρία είδη που απαντούν και σήμερα στα εύκρατα δάση της Ευρώπης, δηλαδή το ελάφι, το ζαρκάδι και το πλατόνι, όσο και στο εξαφανισμένο γιγαντιαίο είδος, το Μegaloceros giganteus. Αυτό το τελευταίο αποτελεί το μεγαλύτερο ελαφοειδές που έζησε ποτέ: το ύψος στους ώμους των αρσενικών ξεπερνούσε τα 2 μέτρα, ενώ τα τεράστια παλαμοειδή κέρατά του είχαν πλάτος άνω των 3 μέτρων! «Οι μελετητές εκτιμούν ότι το μέγεθος των κεράτων του υπήρξε η αιτία της εξαφάνισής του,καθώς εμπόδιζε την κίνηση ειδικά σε περιοχές με πυκνή βλάστηση»λέει ο κ. Αθανασίου.

Ηπιοι παγετώνες, Ηomo και Νεάντερταλ

Ολα τα σύγχρονα βοοειδή προέρχονται από το είδος Βos primigenius, του οποίου απολιθώματα όπως αυτό της φωτογραφίας εντοπίστηκαν στον Πηνειό

Ποια είναι λοιπόν τα συμπεράσματα που εξάγονται για την πλειστοκαινική Θεσσαλία με βάση την πανίδα της;«Εκτός από τη σύσταση της πανίδας,έχει ληφθεί υπ΄ όψιν και η απόλυτη χρονολόγηση ορισμένων ιζημάτων στην κοιλάδα του Πηνειού»λέει ο κ. Αθανασίου. Και προσθέτει: «Σύμφωνα με τις χρονολογήσεις αυτές,τα ιζήματα στην περιοχή των στενών Καλαμακίου αποτέθηκαν πριν από περίπου 30.000-45.000 χρόνια. Η περίοδος αυτήστην οποία έζησαν τα απολιθωμένα θηλαστικά που βρέθηκαν στην κοιλάδα του Πηνειού εμπίπτει στην τελευταία εποχή των παγετώνων,πράγμα που σημαίνει ότι το κλίμα ήταν αισθητά ψυχρότερο από το σημερινό.Ωστόσο,λόγω του σχετικά μικρού γεωγραφικού πλάτους της Θεσσαλίας,τα παγετικά φαινόμενα δεν θα πρέπει να ήταν έντονα.Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι από τα απολιθώματα απουσιάζουν ζώα απόλυτα προσαρμοσμένα στο ψύχος,όπως το μαμούθ και ο τριχωτός ρινόκερος.Αντιθέτως, η πανίδα περιλαμβάνει είδη που δεν μπορούν να ζήσουν στο ψύχος,όπως ο ρινόκερος,αλλά και είδη που προτιμούν τα δάση, όπως ο ελέφαντας και τα ελαφοειδή (τα δέντρα δεν ευδοκιμούν στο ψύχος). Από το σύνολο λοιπόν της απολιθωμένης πανίδας του Πηνειού μπορούμε να πούμε ότι κατά το Ανώτερο Πλειστόκαινο στη Θεσσαλία επικρατούσαν αραιά δάση διακοπτόμενα από χαμηλή βλάστηση, πράγμα που επιβεβαιώνεται και από παλαιοβοτανικές μελέτες».

Τι μαρτυρούν όμως τα εργαλεία που βρέθηκαν εκεί για την ανθρώπινη παρουσία; «Η ηλικία της απολιθωμένης πανίδας του Πηνειού συμπίπτει με μια σημαντική αλλαγή στην Ευρώπη:είναι η εποχή που ο σύγχρονος άνθρωπος (Ηomo sapiens) φτάνει εδώ,προερχόμενος από την Αφρική και πιθανότατα μέσω της Μέσης Ανατολής. Κατά την άφιξή του βρίσκει ένα παλαιότερο είδος το οποίο κυριάρχησε στην Ευρώπη και στη Δυτική Ασία για σχεδόν 200.000 χρόνια,τον άνθρωπο του Νεάντερταλ (Ηomo neaderthalensis).Τα δύο είδη συνυπάρχουν για διάστημα 10.000 ετών, με τους πληθυσμούς Νεάντερταλ να φθίνουν συνεχώς,ωςτην τελική εξαφάνισή τους πριν από περίπου 30.000

χρόνια. Η αργή εκτόπιση των Νεάντερταλ από τους σύγχρονους ανθρώπους αφήνει ανοιχτά ερωτήματα σχετικά με το ποιος κατασκεύασε τα παλαιολιθικά τέχνεργα που βρέθηκαν στα ιζήματα μαζί με τα απολιθωμένα οστά»λέει ο κ. Αθανασίου.

Με άλλα λόγια, τα ευρήματα δείχνουν ότι στις όχθες του Πηνειού περπάτησαν πολλοί πριν από εμάς και ότι το ποτάμι δεν έχει αποκαλύψει όλα τα μυστικά τους. Ακόμη...

ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΗΝΕΙΟΥ
* Ελέφαντας (Εlephas antiquus)

* Ταύρος (Βos primigenius)

* Βούβαλος (Βubalus cf. arnee)

* Αίγαγρος (Capra ibex)

* Αντιλόπη σάιγκα (Saiga tatarica)

* Ρινόκερος (Stephanorhinus hemitoechus)

* Αλογα (Εquus ferusκαιΕquus hemito

echus)

* Ιπποπόταμος (Ηippopotamus sp.)

* Μεγαλόκερος (Μegaloceros sp.)

* Ελάφι (Cervus sp.)

* Πλατόνι (Dama sp.)

* Ζαρκάδι (Capreolus capreolus)

Το απολίθωμα της γνάθου με τους τεράστιους γομφίους αποδεικνύει ότι κάποτε η Θεσσαλία φιλοξενούσε ελέφαντες

ΙΩΑΝΝΑ Α. ΣΟΥΦΛΕΡΗ
soufleri@tovima.gr

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Θα βρούμε ζωή σε άλλους πλανήτες;

Πρόσφατη δημοσίευση για ευρήματα απολιθωμένων βακτηρίων σε αρειανό μετεωρίτη ξαναζωντάνεψε τη συζήτηση για εξωγήινους πολιτισμούς και τη δική μας δυνατότητα να έλθουμε σε επαφή μαζί τους

Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΒΑΡΒΟΓΛΗΣ*

Είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν ή μήπως υπάρχουν όντα σε άλλους πλανήτες που αυτή τη στιγμή διερωτώνται για το ίδιο πράγμα; Το ερώτημα αυτό απασχολεί τους ανθρώπους από πολύ παλιά.
Για παράδειγμα, στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. ο έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος έγραφε:
«Υπάρχουν άπειροι κόσμοι, άλλοι όμοιοι και άλλοι διαφορετικοί από τον δικό μας».
Την εποχή του Γαλιλαίου παρόμοιες ιδέες διατύπωσε στο βιβλίο του «Περί απείρου Σύμπαντος και Κόσμων» ο ιταλός μοναχός και φιλόσοφος Τζορντάνο Μπρούνο. Η αντίληψη περί της ύπαρξης εξωγήινων όντων απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα κατά τον 19ο αιώνα, λόγω της αλματώδους ανάπτυξης της Αστρονομίας και της συγγραφής σημαντικών έργων επιστημονικής φαντασίας.
Στο πρώτο σκέλος σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα εκλαϊκευτικά βιβλία του γάλλου αστρονόμου Καμίγ Φλαμαριόν, στο δε δεύτερο τα έργα του Ιουλίου Βερν (Από τη Γη στη Σελήνη ) και του Χ. Τζ. Γουέλς (Ο πόλεμος των κόσμων). Η πρώτη καθαρά επιστημονική προσέγγιση του θέματος όμως έγινε από τον σήμερα ομότιμο καθηγητή Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Φρανκ Ντρέικ.
Ο αμερικανός αυτός αστρονόμος έγραψε το 1961 την περίφημη εξίσωση Ντρέικ, με την οποία μπορεί να εκτιμήσει κανείς τον αριθμό των εξωγήινων πολιτισμών του Γαλαξία μας με τους οποίους θα μπορούσαμε να έρθουμε σήμερα σε επαφή. Με τα διαθέσιμα την εποχή εκείνη στοιχεία ο αριθμός αυτός προέκυπτε ίσος με 5. Με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται όμως ότι είναι σημαντικά μικρότερος.

Η εξίσωση του Ντρέικ

Ο Ντρέικ θεώρησε ότι ο αριθμός των πολιτισμών, Ν, του Γαλαξία μας με τους οποίους μπορούμε να επικοινωνήσουμε, δίνεται από τη σχέση
N=RχΠπχΝζχΠζχΠλχΠεχΤ,
όπου R είναι ο αριθμός των νέων αστέρων που δημιουργούνται ανά έτος στον Γαλαξία μας,
Ππ το ποσοστό των αστέρων που έχουν πλανήτες,
Νζ ο αριθμός των αστέρων κάθε πλανητικού συστήματος που είναι ικανοί να υποστηρίξουν ζωή,
Πζ το ποσοστό των πλανητών που θα αναπτύξουν τελικά ζωή,
Πλ το ποσοστό των πλανητών που θα αναπτύξουν λογικά όντα,
Πε το ποσοστό των πολιτισμών που θα αναπτύξουν ικανότητα επικοινωνίας και Τ η μέση διάρκεια κάθε τεχνολογικού πολιτισμού.
Ο Ντρέικ έθεσε στο δεξί μέρος της εξίσωσης τις τιμές
R=10,
Ππ=0.5,
Νζ=2,
Πζ-1,
Πλ=0.01,
Πε=0.01
και Τ=10.000 έτη
και πήρε για αποτέλεσμα
Ν= 5.
Επομένως εκτίμησε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν στον Γαλαξία μας πέντε πλανήτες με ζωή και τεχνολογικό πολιτισμό ικανό να έρθει σε επαφή μαζί μας.
Ο Ντρέικ αγνόησε τη δυνατότητα επικοινωνίας με πολιτισμούς σε κάποιον από τους άλλους 200 δισεκατομμύρια γαλαξίες, επειδή οι αποστάσεις τους είναι τόσο μεγάλες ώστε με τα σημερινά μέσα είναι ουτοπία ακόμη και να σκέπτεται κανείς την πιθανότητα επικοινωνίας με έμβια όντα σε αυτούς. Αρκεί να σημειώσουμε ότι η πρώτη προσπάθεια ραδιοεπικοινωνίας με πιθανούς τεχνολογικούς πολιτισμούς έγινε το 1974 με στόχο πλανητικά συστήματα των αστέρων του σμήνους Μ13 του Γαλαξία μας, που βρίσκεται σε απόσταση 25.000 ετών φωτός. Επομένως, αν υπάρχουν εκεί λογικά όντα, θα λάβουν το ραδιομήνυμά ύστερα από 25.000 χρόνια και, αν υποθέσουμε ότι ο πολιτισμός μας θα συνεχίσει να υφίσταται ως τότε, θα λάβουμε την απάντησή τους το 51974 μ.Χ.!
Φαίνεται λοιπόν ότι, με την παρούσα τουλάχιστον τεχνολογία επικοινωνιών, είναι απίθανο να έρθουμε σε επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς.

Πόσοι εξωγήινοι πολιτισμοί υπάρχουν;

Το μήνυμα που στάλθηκε το 1974 με το ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο προς τους πλανήτες που ενδεχομένως υπάρχουν στο σμήνος Μ13
Από την εποχή που πρωτοδημοσιεύθηκε η εξίσωση του Ντρέικ, το 1961, έχουν αλλάξει πολλά.
Κατ΄ αρχάς επιβεβαιώθηκε από παρατηρήσεις η ύπαρξη άλλων πλανητικών συστημάτων, πέρα από το ηλιακό μας σύστημα, που τότε ήταν μόνο εικασία, και από αυτούς φαίνεται ότι ένα ποσοστό που πλησιάζει στην εκτίμηση του Ντρέικ (50%) έχουν πλανήτες.
Παράλληλα όμως αποκαλύφθηκαν και άλλες πτυχές του προβλήματος, που ο Ντρέικ δεν γνώριζε τότε. Για παράδειγμα, η εμφάνιση ζωής σε έναν πλανήτη, με τη μορφή που γνωρίζουμε στη Γη, εξαρτάται από την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή.
Για να συμβαίνει αυτό, ο πλανήτης θα πρέπει να βρίσκεται στην «κατάλληλη» απόσταση από το κεντρικό αστέρι, ούτε πολύ κοντά (γιατί λόγω της υψηλής θερμοκρασίας το νερό θα υπάρχει υπό μορφή υδρατμών) ούτε πολύ μακριά (επειδή λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας το νερό θα υπάρχει υπό μορφή πάγου).
Ωστόσο σχεδόν όλοι οι πλανήτες που έχουμε ανακαλύψει ως τώρα βρίσκονται πολύ κοντά στο κεντρικό αστέρι. Επιπλέον γνωρίζουμε ότι οι άξονες περιστροφής των τριών από τους τέσσερις «γήινους» πλανήτες του ηλιακού συστήματος (Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Αρης) κινούνται χαοτικά, οπότε δεν έχουν σταθερές «εποχές» για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Από το φαινόμενο αυτό εξαιρείται η Γη, ο άξονας της οποίας είναι ιδιαίτερα σταθερός λόγω της παρουσίας της Σελήνης.
Τέλος, πρέπει να τονιστεί ότι η εμφάνιση «λογικής» ζωής στον πλανήτη μας ήταν θέμα σύμπτωσης.
Επί εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια στη Γη επικρατούσαν οι δεινόσαυροι, μια μορφή ζωής που σίγουρα δεν θα μπορούσε να αναπτύξει τεχνολογικό πολιτισμό. Αυτός αναπτύχθηκε επειδή η πτώση ενός μεγάλου αστεροειδούς στη Γη, πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, εξαφάνισε τους δεινοσαύρους και άφησε το πεδίο ελεύθερο για την ανάπτυξη των θηλαστικών και τελικά, μόλις πριν από 200.000 χρόνια, του ανθρώπου.
Τα παραπάνω στοιχεία, καθώς και η άγνοια που έχουμε σήμερα για τον τρόπο εμφάνισης της ζωής (είναι άραγε πάντα αυτόματη ή μπορεί και να μεταφέρεται από πλανήτη σε πλανήτη;) οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εκτίμηση του Ντρέικ ήταν ίσως αισιόδοξη και ότι είναι πιθανό να είμαστε μόνοι μας στον Γαλαξία.

ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ ΣΕ ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ

Το θέμα της ύπαρξης εξωγήινης ζωής επανήλθε στο προσκήνιο της δημοσιότητας με την πρόσφατη ανακοίνωση αμερικανών επιστημόνων, οι οποίοι, επανερχόμενοι σε προγενέστερη δημοσίευσή τους, υποστηρίζουν ότι νεότερα στοιχεία επιβεβαιώνουν την ύπαρξη απολιθωμάτων έμβιων οργανισμών σε μετεωρίτη.
Ο μετεωρίτης αυτός, με την επιστημονική ονομασία ΑLΗ 840001, είχε βρεθεί στην περιοχή Αlan Ηills του Νότιου Πόλου το 1984 και εξαρχής είχε διαπιστωθεί ότι προέρχεται από την επιφάνεια του Αρη.
Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ένα θραύσμα από την πρόσκρουση στον Αρη κάποιου αστεροειδούς ή κομήτη.
Το 1996 οι ίδιοι επιστήμονες είχαν ισχυριστεί ότι στο εσωτερικό του μετεωρίτη ΑLΗ 84001 είχαν εντοπίσει απολιθώματα έμβιων όντων, ανακοίνωση όμως που τότε είχε αντιμετωπιστεί με σκεπτικισμό από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα.
Ανεξάρτητα από το αν ο μετεωρίτης αυτός περιέχει απολιθώματα ζωντανών οργανισμών ή απλά ανόργανους σχηματισμούς, η ανακάλυψή του έδειξε ότι είναι δυνατή η μεταφορά υλικού από πλανήτη σε πλανήτη ενός πλανητικού συστήματος.
Από τότε έχουν βρεθεί στην περιοχή του Νότιου Πόλου της Γης, όπου είναι πολύ εύκολος ο εντοπισμός σκουρόχρωμων αντικειμένων στην επιφάνεια του πάγου, άλλοι 34 μετεωρίτες προερχόμενοι από τον Αρη.
--
Ο κ. Χάρης Βάρβογλης είναι καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Το ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο, στο Πουέρτο Ρίκο, που χρησιμοποιήθηκε για την εκπομπή του ραδιομηνύματος προς τους πιθανούς πλανήτες του σμήνους Μ13.

Εφημ. Το Βήμα

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Το μυστήριο του «Τηγανητού Αβγού»

Γιγάντια λακούβα στο βυθό Ατλαντικού ίσως είναι κρατήρας μετεωρίτη

Το ανάγλυφο της λεκάνης αποτυπώθηκε με ηχοβολιστικές συσκευές.

Σαν Φρανσίσκο: Πορτογαλική αποστολή χαρτογράφησης ανακάλυψε στο βυθό του Ατλαντικού έξω από τις Αζόρες μια γιγάντια λεκάνη που βαφτίστηκε «Τηγανητό Αβγό», λόγω του σχήματός του, και αποδίδεται σε πρόσκρουση μετεωρίτη πριν από λίγα εκατομμύρια χρόνια.

Ο τεράστιος λάκος βρίσκεται σε απόσταση 150 χιλιομέτρων από το αρχιπέλαγος των Αζορών και σε βάθος δύο χιλιομέτρων. Έχει βάθος 110 μέτρα και στο κέντρο του φέρει έναν κυκλικό λόφο ύψους 300 περίπου μέτρων, ο οποίος θυμίζει τον κρόκο σε αβγό μάτι.

Αυτού του είδους η κεντρική ανύψωση είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των κρατήρων που δημιουργούνται από πτώσεις διαστημικών βράχων ή κομητών, όταν το έδαφος αναπηδήσει αμέσως μετά το χτύπημα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι κοντά στο τηγανητό αβγό, σε απόσταση 3-4 χιλιομέτρων, βρίσκεται ένας μικρότερος αλλά παρόμοιος σχηματισμός. «Βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Αν το Τηγανητό Αβγό είναι κρατήρας, θα μπορούσε να είναι κι αυτό κρατήρας» δήλωσε στο BBC ο Δρ Φρεντερίκο Ντίας της Ομάδας για την Επέκταση της Πορτογαλικής Υφαλοκρηπίδας.

Η Ομάδα, που έχει ως στόχο να προσδιορίσει μέχρι πού εκτείνεται πραγματικά η υφαλοκρηπίδα της Πορτογαλίας, ανακάλυψε τη λεκάνη το 2008 στη διάρκεια υδρογραφικής αποστολής που πραγματοποιήθηκε με ηχοβολιστικά μηχανήματα.

Νέα αποστολή φέτος το φθινόπωρο επιβεβαίωσε την ύπαρξή του και απέκλεισε το ενδεχόμενο ηφαιστειακής προέλευσης.

Του χρόνου, η περιοχή θα ερευνηθεί εκ νέου με ρομποτικό βαθυσκάφος. «Για να είμαστε σίγουροι [ότι πρόκειται για κρατήρα], πρέπει να πάρουμε δείγματα και να δημιουργήσουμε το προφίλ των ιζηματογενών στρωμάτων προκειμένου να εξακριβώσουμε ότι υπάρχει πραγματικά μια κεντρική ανύψωση λόγω της πρόσκρουσης» ανέφερε ο Δρ Ντίας, παρουσιάζοντας την ανακάλυψη στο συνέδριο της Αμερικανικής Γεωφυσικής Εταιρείας που πραγματοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο.

Αν επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για κρατήρα, η πρόσκρουση που τον δημιούργησε πρέπει να ήταν σχετικά πρόσφατη -τα βασαλτικά πετρώματα του πυθμένα σε αυτό το σημείο έχουν πιθανή μέγιστη ηλικία τα 17 εκατομμύρια χρόνια.

Πηγή: news.in.gr

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

«Τοπίο στην ομίχλη» ο Τιτάνας

Ο Τιτάν, το μεγαλύτερο φεγγάρι του Κρόνου, μοιράζεται πολλές «αποκλειστικότητες» με τη Γη.
Όχι μόνο είναι το δεύτερο ουράνιο σώμα στο ηλιακό μας σύστημα που φαίνεται πως έχει σημαντικές ποσότητες υγρών στην επιφάνειά του (κυρίως υγρό μεθάνιο και αιθάνιο), αλλά επίσης, όπως τώρα αποκαλύπτεται, διαθέτει και αυτός την γνωστή κοινή ομίχλη που τόσο μας ταλαιπωρεί μερικές φορές στον πλανήτη μας.
Η ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε στο περιοδικό αστροφυσικής “Astrophysical Journal Letters” της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρίας, έγινε από τον καθηγητή πλανητικής αστρονομίας Μάικ Μπράουν του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech), στο πλαίσιο του ετησίου συνεδρίου της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης.
Η παρουσία της ομίχλης, που συνδέεται ακριβώς με την παρουσία επιφανειακών υγρών στον Τιτάνα, αποτελεί την πρώτη άμεση ένδειξη για τη διαδικασία ανταλλαγής υλικών ανάμεσα στην επιφάνεια και την ατμόσφαιρα του δορυφόρου και, έτσι, για την ύπαρξη ενός υδρολογικού κύκλου (μεθανίου και όχι νερού), κάτι που μέχρι τώρα ήταν γνωστό ότι υπήρχε μόνο στη Γη.
Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Μπράουν, που βασίστηκαν στα στοιχεία που μετάδωσε το διαστημικό σκάφος «Κασίνι», το οποίο «γυροφέρνει» στη γειτονιά του Κρόνου εδώ και μια πενταετία περίπου, ο νότιος πόλος του Τιτάνα είναι διάσπαρτος με μικρές λίμνες μεθανίου, που προκαλούν την εμφάνιση σποραδικών στρωμάτων κανονικής ομίχλης.
Από τεχνική άποψη, ομίχλη θεωρείται ένα σύννεφο που αγγίζει το έδαφος.
Η ομίχλη (ή η πάχνη) μπορεί να σχηματιστεί οποτεδήποτε η υγρασία του αέρα ξεπερνά το 100%.
Αυτό μπορεί να συμβεί είτε με την μορφή της προσθήκης νερού (στη Γη) ή μεθανίου (στον Τιτάνα) στον περιβάλλοντα αέρα, είτε όταν ο αέρας ψυχραίνεται, οπότε μπορεί να διακρατήσει λιγότερο νερό (ή υγρό μεθάνιο), με συνέπεια το υπερβάλλον υγρό να πρέπει να συμπυκνωθεί (υγροποιηθεί).
Στη Γη συνήθως συμβαίνει η δεύτερη περίπτωση, όταν τη νύχτα ο αέρας κοντά στο έδαφος ψυχραίνεται σε σημείο που δεν μπορεί να διακρατήσει το νερό του.
Όταν ο ήλιος βγαίνει και ο αέρας θερμαίνεται, τότε η ομίχλη φεύγει. Όμως αυτός ο γήινος μηχανισμός δεν μπορεί να ισχύει για την ομίχλη του Τιτάνα, επειδή η αποπνικτική ατμόσφαιρα του χρειάζεται υπερβολικά πολύ χρόνο για να ψυχρανθεί.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ακόμα και αν «έσβηνε» ο ήλιος, η ατμόσφαιρα του δορυφόρου του Κρόνου θα χρειαζόταν γύρω στα 100 χρόνια για να ψυχρανθεί.
Συνεπώς, κατά τους ερευνητές, ο μόνος τρόπος για να δημιουργηθεί ομίχλη στον Τιτάνα, είναι με την πρώτη διαδικασία, δηλαδή την απευθείας αύξηση της υγρασίας στον αέρα και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εξάτμιση του υγρού μεθανίου, του πιο κοινού υδρογονάνθρακα στο δορυφόρο, όπου το μεθάνιο υπάρχει σε κάθε δυνατή μορφή (στερεά, υγρή και αέρια).
Επίσης όπως εξηγούν οι επιστήμονες, η εξάτμιση του μεθανίου σημαίνει την ύπαρξη βροχών μεθανίου που δημιουργούν ρυάκια και τις επιφανειακές λίμνες μεθανίου και, αυτό με τη σειρά του, σημαίνει διάβρωση του εδάφους και άλλες γεωλογικές διαδικασίες σε συνεχή εξέλιξη.
Σύμφωνα με τον Μπράουν, «η παρουσία ομίχλης στον Τιτάνα αποδεικνύει, για πρώτη φορά, ότι ο δορυφόρος έχει έναν ενεργό υδρολογικό κύκλο μεθανίου».

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Με επιτυχία εκτοξεύτηκε o δορυφόρος Helios - IIB

Την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009 στις 18:26 ώρα Ελλάδος εκτοξεύτηκε επιτυχώς με το πύραυλο Ariane 5GS από το Κουρού της Γαλλικής Γουιάνας, ο Στρατιωτικός Δορυφόρος Παρατήρησης Γης HELIOS-IIB, όπου μετά από μια πτήση διάρκειας 59 λεπτών και 20 δευτερολέπτων, τοποθετήθηκε σε ηλιοσύγχρονη πολική τροχιά, όπως ανακοινώθηκε το απόγευμα από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Το στρατιωτικό δορυφορικό πρόγραμμα HELIOS-II, στο οποίο συμμετέχει και η Ελλάδα, θεωρείται ένα από τα πιο προηγμένα παγκοσμίως και το σημαντικότερο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Αποτελεί πρόγραμμα αμυντικής συνεργασίας, μεταξύ της χώρας μας, της Γαλλίας, του Βελγίου, της Ισπανίας και της Ιταλίας. Η Γερμανία συμμετέχει στο πρόγραμμα με ειδικό καθεστώς ανταλλαγής εικόνων με τη Γαλλία. Συνίσταται από δύο οπτικούς δορυφόρους παρατήρησης Γης που διαθέτουν δυνατότητες λήψης εικόνων ημέρα και νύκτα.
Ο δορυφόρος Helios-IIB που εκτοξεύτηκε είναι ο δεύτερος της σειράς, ενώ βρίσκεται ήδη σε τροχιά από 18/12/04 - και είναι επιχειρησιακός - ο πρώτος δορυφόρος Helios-IIA. Το όλο πρόγραμμα έχει κατασκευαστεί και λειτουργεί με ευθύνη της Γαλλίας.
Παράλληλα η Ελλάδα με την ίδια ομάδα χωρών συμμετέχει στη σχεδίαση, ανάπτυξη και κατασκευή του μελλοντικού δορυφορικού συστήματος MUSIS (MUltinational Space-based Imaging System).
To πρόγραμμα MUSIS θεωρείται το πιο φιλόδοξο πρόγραμμα παρατήρησης Γης από το διάστημα στην Ευρώπη και αποτελεί την εξέλιξη όλων των κορυφαίων υφισταμένων στρατιωτικών συστημάτων παρατήρησης Γης από το Διάστημα (Helios-ll, SarLupe-Γερμανικό σύστημα RADAR, CosmosSkyMed-Ιταλικό σύστημα RADAR) με επιχειρησιακή λειτουργία από το 2015 έως το 2030.
Επίσης το υπουργείο Εθνικής Άμυνας γνωστοποίησε ότι είναι σε εξέλιξη μελέτη για την αναδιάρθρωση όλων των οργάνων και υπηρεσιών που σχετίζονται με το προγραμματισμό, συλλογή, επεξεργασία και εκμετάλλευση γεωπληροφοριών με τη δημιουργία ενός και μοναδικού φορέα για τη μεγιστοποίηση της απόδοσης του υφισταμένου προσωπικού και μέσων, ώστε να υπάρξει πλήρης αξιοποίηση του συστήματος HELIOS-II, του MUSIS αλλά και όλων των άλλων μέσων συλλογής γεωπληροφοριών.
Η συμμετοχή στο Helios-ll και στο MUSIS καθιστούν την Ελλάδα μέλος μιας μικρής ομάδας χωρών παγκοσμίως που απολαμβάνουν πρόσβαση σε στρατιωτικά συστήματα παρατήρησης της Γης από το Διάστημα.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

2012: έρχεται η συντέλεια του κόσμου;

Αλλοπαρμένοι καταστροφολάγνοι «τεκμηριώνουν» τις δυσοίωνες προβλέψεις τους στη σοφία των Μάγια

Από τον ΣΠΥΡΟ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗ

Στις κινηματογραφικές αίθουσες προβάλλεται αυτές τις μέρες η αμερικανική ταινία «2012» του Ρόλαντ Εμεριχ, σκηνοθέτη ήδη διάσημου από την επίσης καταστροφολογική ταινία με τίτλο «Μετά την επόμενη μέρα». Το σενάριο της τελευταίας του ταινίας βασίστηκε στην έντονη παραφιλολογία που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, και η οποία «προβλέπει» ότι το τέλος του κόσμου θα επέλθει το έτος 2012!

Οι εικασίες αυτές περί του επερχόμενου τέλους επικαλούνται αυτή τη φορά όχι τις προφητείες του Νοστράδαμου, αλλά το ημερολόγιο των Μάγια, ενός από τους πιο προηγμένους πολιτισμικά προκολομβιανούς λαούς που ήκμασαν στην Κεντρική Αμερική από το 1800 π.Χ. ώς το 1450 μ.Χ. και οι οποίοι ανέπτυξαν ιδιαίτερα τις επιστήμες της αστρονομίας και των μαθηματικών.

Σύμφωνα με το ημερολόγιο αυτό, στις 20 Δεκεμβρίου 2012 ολοκληρώνεται ο κύκλος της Μεγάλης Μέτρησης. Επιπλέον, η αμέσως επόμενη ημέρα από τη δεδομένη ημερομηνία συμπίπτει με το χειμερινό ηλιοστάσιο, ενώ η θέση του Ηλιου θα είναι ευθυγραμμισμένη με το κέντρο του Γαλαξία για πρώτη φορά έπειτα από 26.000 χρόνια και όλοι οι πλανήτες θα βρίσκονται σε συζυγία στον ουράνιο θόλο. Σύμφωνα με τους πιο απαισιόδοξους συνωμοσιολόγους, αυτή η κοσμική σύμπτωση συνεπάγεται ακραία φυσικά φαινόμενα, που θα οδηγήσουν αναπότρεπτα στο τέλος του κόσμου. Οι πιο αισιόδοξοι πάλι από αυτούς βλέπουν το 2012 μόνο ως ένα ορόσημο στην ιστορία της ανθρωπότητα: την απαρχή μιας νέας εποχής, η οποία θα οδηγήσει στην αναγέννηση του ανθρώπου.

Οι δημιουργοί της ταινίας, για προφανείς λόγους μάρκετινγκ, δεν διστάζουν να παροτρύνουν το αφελές κοινό να «επιβεβαιώσει» τα όσα περιγράφονται στην ταινία σε σχετική ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο, η οποία υποτίθεται ότι έχει δημιουργηθεί από ένα, κατά τα άλλα, ανυπόστατο «Ινστιτούτο Για τη Συνέχιση του Ανθρωπίνου Είδους», όπου πλασματικοί επιστήμονες επιβεβαιώνουν την επερχόμενη καταστροφή. Αν μάλιστα κάποιος θελήσει να εγγραφεί στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, αυτομάτως λαμβάνει μέρος σε ειδική κλήρωση από την οποία θα προκύψει ποιοι θα καταφέρουν να επιζήσουν.

Οσο φαιδρά και ανυπόστατα κι αν ακούγονται όλα αυτά, εντούτοις, όλη αυτή η φημολογία έχει δημιουργήσει έντονο πρόβλημα στη NASA, η οποία κατακλύζεται καθημερινά από τόσο πολλά ηλεκτρονικά μηνύματα, στα οποία οι αποστολείς τους ζητούν εναγωνίως να μάθουν λεπτομέρειες για το τι μέλλει γενέσθαι το δυσοίωνο έτος 2012, ώστε αποφάσισε να αναρτήσει γραπτή λίστα απαντήσεων στην ιστοσελίδα της Astronomical Society of the Pacific, επίσημου φορέα διάδοσης και εκλαΐκευσης της αστρονομίας.

Ακόμη όμως δεν έχουμε δει τίποτε! Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 χιλιάδες κόσμου αναμένεται να συρρεύσουν στο Τσίτσεν Ιτσα, το Τικάλ και σε άλλες τοποθεσίες των Μάγια, προκειμένου να παραστούν στο μεγαλειώδες τέλος του γνωστού μας κόσμου και ίσως στην ενδεχόμενη αναγέννησή του.

Σύμφωνα με τον Anthony Aveni, καθηγητή αστρονομίας και ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Κόλγκεϊτ και συγγραφέα του βιβλίου «The End of Time: The Maya Mystery of 2012», είναι πολύ πιο εύλογο και πιθανό οι Μάγια να χρησιμοποιούσαν τις εντυπωσιακές, για την εποχή, αστρονομικές γνώσεις τους και τα εκλεπτυσμένα τους συστήματα μέτρησης του χρόνου για τελείως διαφορετικούς σκοπούς, παρά για να κάνουν προβλέψεις για το απώτερο μέλλον. Για παράδειγμα, μπορεί κάλλιστα να τις χρησιμοποιούσαν για να κάνουν πολιτική ή θρησκευτική προπαγάνδα, συνδέοντας, φέρ' ειπείν, κάποια σημαντικά πολιτικά γεγονότα, όπως ημερομηνίες στέψης, σύναψης συμφωνιών ή πολεμικών θριάμβων με την ιστορία των προγονικών θεών τους και δημιουργών του κόσμου.

Κατά τον Aveni, το να αποδίδουμε στους Μάγια προφητικές ικανότητες είναι ένας ανεπίτρεπτος ιστορικός αναχρονισμός που ενδέχεται να καλύπτει τις υπαρξιακές αγωνίες της new age εποχής μας, σε καμία περίπτωση όμως δεν επιβεβαιώνει τις υποκείμενες εικασίες περί επερχόμενου τέλους του κόσμου. Αλλωστε πολλές φορές στο πέρασμα των αιώνων αλλά και πρόσφατα, την παραμονή του 2000, οι απανταχού καταστροφολόγοι «προφήτευσαν» την επερχόμενη, αλλά ευτυχώς αιώνια αναβαλλόμενη, «συντέλεια του κόσμου». Αυτή η διαρκής μετάθεση της ημερομηνίας του επερχόμενου τέλους λειτουργεί μάλλον παρηγορητικά: μια δικαιολογία για την αποδοχή και παράταση των δυσβάσταχτων αδιεξόδων του παρόντος.

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Η γαλαξιακή μήτρα

To Ηubble ανοίγει τους διαστημικούς ορίζοντες

Η επιτυχής αναβάθμιση του του διαστημικού τηλεσκοπίου Ηubble έδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Το ‘μάτι’ του διεισδύει εκεί που δεν ήταν δυνατόν να διεισδύσει μέχρι τώρα ανθρώπινο μάτι.
Δεν αναφερόμαστε σε γαλαξίες που μας ζαλίζουν με τις αστρονομικές ηλικίες τους. Μιλάμε για τη γειτονιά μας. Το δικό μας γαλαξία.
Έτσι το Ηubble κατέγραψε κάθε δυνατή λεπτομέρεια στην περιοχή R136 που βρίσκεται στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, έναν από τους μικρούς γαλαξίες του γαλαξιακού σμήνους στο οποίο ανήκει και ο δικός μας γαλαξίας.
Αποστάσεις που προκαλούν την ανυπαρξία μας.
Το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου απέχει περίπου 170.000 έτη φωτός από εμάς και η διάμετρός του φθάνει τα 34.000 έτη φωτός, είναι δηλαδή τρεις φορές μικρότερη από αυτήν του δικού μας γαλαξία. Η περιοχή R136 είναι ένα γιγαντιαίο εργαστήριο παραγωγής άστρων, το οποίο μάλιστα δημιουργήθηκε πρόσφατα, αφού τα άστρα εκεί έχουν ηλικία λίγων εκατ. ετών.
Εκεί οι επιστήμονες τα χάνουν κυριολεκτικά. Είναι η περιοχή «παραγωγής νέων άστρων».
Πρόκειται για την πιο «γόνιμη» περιοχή στη γαλαξιακή μας γειτονιά, αφού δεν υπάρχει ούτε στον δικό μας γαλαξία ούτε σε κάποιον άλλον στο γαλαξιακό μας σμήνος περιοχή δημιουργίας άστρων με τόσο μεγάλο εύρος αλλά και παραγωγικότητα όσο η εικονιζόμενη.
Θα μπορούσαμε, ίσως, να πούμε πως πρόκειται για μια γαλαξιακή μήτρα που γεννά τα νέα αστέρια που θα ωριμάσουν όταν το δικό μας ηλιακό σύστημα δεν θα υπάρχει...

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Πόσα gigabytes είναι ο εγκέφαλος σου;

Καταιγισμό πληροφοριών δέχεται καθημερινά ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ο όγκος των οποίων θα μπορούσε να προκαλέσει ανησυχητική υπερφόρτωση ακόμα και σε ένα φορητό υπολογιστή, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη, που έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Σαν Ντιέγκο, υπό τον Ρότζερ Μπον, σύμφωνα με τις βρετανικές "Times of London" και "Telegraph", εκτιμά ότι κάθε μέρα οι άνθρωποι κατακλύζονται με το ισοδύναμο όγκου πληροφοριών 34 Gb (gigabytes), αρκετή ποσότητα για να υπερφορτώσει ένα φορητό υπολογιστή μέσα σε μια εβδομάδα.
Μέσα από τα κινητά τηλέφωνα, το διαδίκτυο, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες, τα βιβλία κ.α. οι άνθρωποι δέχονται καθημερινά περίπου 100.500 λέξεις ή 23 λέξεις ανά δευτερόλεπτο κατά τη μισή μέρα (12 ώρες) που είναι ξύπνιοι και "καταναλώνουν" πληροφορίες (δηλαδή όταν δεν κοιμούνται, τρώνε ή ασχολούνται με άλλες ανάγκες τους).
Αν και οι άνθρωποι μπορεί να μην διαβάζουν πραγματικά αυτές τις 105.000 λέξεις κάθε μέρα, τόσος υπολογίζεται ότι είναι ο αριθμός που φθάνει στα μάτια και τα αυτιά τους καθημερινά.
Αν προσθέσει κανείς τις εικόνες, από βίντεο, games κλπ., φθάνουμε στον όγκο των 34 gigabytes κάθε μέρα κατά μέσο όρο.
Η συνολική κατανάλωση πληροφοριών από τηλεοράσεις, υπολογιστές και άλλα μέσα πληροφόρησης το 2008 εκτιμήθηκε (για τις ΗΠΑ) σε 3,6 εκατομμύρια gigabytes.
Τα παραδοσιακά μέσα (τηλεόραση και ραδιόφωνο) εξακολουθούν να κυριαρχούν στην καθημερινή ροή των πληροφοριών με περίπου 60% των ωρών "κατανάλωσης".
Η μελέτη θεωρεί μεν ότι ο εγκέφαλος μας δεν απειλείται άμεσα, αλλά πάντως δεν αποκλείει να υπάρχει επιζήμια επίδραση ή η πληροφοριακή "πλημμύρα" να οδηγήσει σε διαφορετική οδό εξέλιξης του ανθρώπινου εγκεφάλου, μέσα από τη δημιουργία νέων νευρωνικών συνδέσεων, με δεδομένο ότι ο εγκέφαλός μας έχει αποδειχτεί πια ότι είναι "εύπλαστος" και μπορεί να "καλωδιωθεί" κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με την ποσότητα και την ποιότητα των ερεθισμάτων που δέχεται.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η κύρια συνέπεια της υπερφόρτωσης με πληροφορίες είναι ότι η προσοχή του ανθρώπου συνεχώς εμποδίζεται να εστιαστεί και διακόπτεται όλο και πιο συχνά, πράγμα που δεν βοηθά στη διαδικασία του συλλογισμού και της βαθύτερης σκέψης.
Όπως σχολίασε ο αμερικανός ψυχίατρος Έντουαρντ Χάλοουελ, "ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία οι εγκέφαλοί μας δεν είχαν να επεξεργαστούν τόσες πολλές πληροφορίες όσες σήμερα. Έχουμε πια μια γενιά ανθρώπων που περνάνε τόσες ώρες μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή ή σε ένα κινητό, οι οποίοι είναι τόσο απασχολημένοι με την επεξεργασία των πληροφοριών που δέχονται από όλες τις κατευθύνσεις, ώστε χάνουν την ικανότητα να σκέφτονται και να αισθάνονται.
Το μεγαλύτερο μέρος από αυτές τις πληροφορίες είναι επιφανειακές. Οι άνθρωποι θυσιάζουν το βάθος και το αίσθημα και αποκόβονται από τους άλλους ανθρώπους".
Πιο αισιόδοξος δήλωσε ο νευροεπιστήμονας και καθηγητής φυσιολογίας στο βρετανικό πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Τζον Στάιν, ο οποίος τόνισε ότι και στον Μεσαίωνα, όταν εφευρέθηκε η τυπογραφία, ανησυχούσαν ότι το ανθρώπινο μυαλό δεν θα αντέξει τις πολλές πληροφορίες, κάτι που όμως δεν συνέβη τελικά.
Ο ίδιος ο Μπον, που έκανε την έρευνα, διευκρίνισε ότι η μελέτη δεν κατέγραψε πόσες πληροφορίες από αυτά τα καθημερινά 34 gigabytes τελικά απορροφά ο εγκέφαλος. Από την άλλη, επεσήμανε ότι στη σύγχρονη εποχή αυτό που έχει αλλάξει, είναι περισσότερο η φύση της εισρέουσας πληροφορίας και όχι τόσο η ποσότητά της.
Oπως είπε, είτε κοιτάμε μια οθόνη υπολογιστή, είτε μιλάμε πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον, στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός μας μπορεί να απορροφά τον ίδιο όγκο πληροφοριών.
Μια συνομιλία πρόσωπο με πρόσωπο έχει το δικό της ισοδύναμο σε bytes πληροφοριών (άγνωστο πόσο ακόμα), καθώς π.χ. ο εγκέφαλος παρακολουθεί τις εκφράσεις του άλλου ανθρώπου, ακούει τους χρωματισμούς της φωνής του κ.α.
Σύμφωνα με την εκτίμηση του Μπον, αν σε μια τέτοια συνομιλία ο εγκέφαλός μας αποθηκεύει πληροφορίες με όγκο 100 megabits ανά δευτερόλεπτο, τότε μια δίωρη συνομιλία με κάποιον ξεπερνά ακόμα και τον εκτιμώμενο όγκο των ηλεκτρονικών πληροφοριών που δέχεται μέσα σε μια ημέρα ο εγκέφαλός μας.

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Το μυστήριο των κινούμενων βράχων της Κοιλάδας του Θανάτου

Από το blog: visaltis

Σύγχυση προκαλούν στον επιστημονικό κόσμο, αυτές οι παράξενες φωτογραφίες καθώς αποκαλύπτουν ένα σπάνιο φαινόμενο - βράχοι κινούνται ...μόνοι τους...

Φωτο : ένας βράχος πάει ...βόλτα στην Κοιλάδα του Θανάτου

Στην Κοιλάδα του Θανάτου της Καλιφόρνιας με 50 βαθμούς κελσίου θερμοκρασία και εν μέσω μυστηριώδους σιωπής, γιγάντιοι ογκόλιθοι μετακινούνται μόνοι τους στην επιφάνεια της ερήμου.
Έχουν καταμετρηθεί πάνω από δέκα επτά τέτοιες πέτρες που ...διασχίζουν απ’ άκρο σε άκρο την έρημο σχηματίζοντας παράξενα σχήματα.

Μπορούν να ‘ταξιδεύσουν’ μέχρι και 350 γιάρδες σε ένα χρόνο.Οι επιστήμονες εκπλήσσονται από το φαινόμενο αυτό και δηλώνουν πως πιθανόν να προκαλείται από συγκυρία των ακραίων καιρικών συνθηκών της παράξενης κοιλάδας.

Φωτο: Οι πέτρες κάνουν περίπατο και σχηματίζουν διάφορα σχήματα.



Οι μελέτες, που έγιναν για τις καιρικές συνθήκες, δείχνουν έναν συνδυασμό ανέμων που τρέχουν με 150 χλμ/ώρα.
Η δύναμη του αέρα και οι ακραίες καιρικές συνθήκες της νύχτας ευνοούν το φαινόμενο αυτό. Καθώς η υγρασία παγώνει δημιουργείται ένα λεπτό στρώμα πάγου στην επιφάνεια της άμμου και αυτό διευκολύνει την ...βόλτα των βράχων.
Ο σαραντάχρονος φωτογράφος Mike Byrne, ανάλωσε πολλά χρόνια από τη ζωή του καταγράφοντας τις μυστηριώδεις κινήσεις τους.
Όπως φαίνεται από τις εκπληκτικές φωτογραφίες οι κινήσεις των βράχων έχουν αποτυπωθεί στην άμμο σε μέρη όπου δεν έχει πατήσει ανθρώπινο πόδι.
« Μερικές από τις πέτρες αυτές είναι βάρους ενός φυσιολογικού ανθρώπου και είναι παράξενο να τις βλέπεις να τσουλούν μέσα στην έρημο» δήλωσε ο Μαϊκ και συνέχισε: «πρόκειται πραγματικά για κινούμενους βράχους στην άμμο και δεν νομίζω πως έχει κανείς ασχοληθεί, σοβαρά, με αυτό το φαινόμενο αυτό.»
Οι περισσότερες από τις πέτρες που βρέθηκαν στην αμμώδη περιοχή προέρχονται από μια τοποθεσία που λέγεται Ρεϊστρακ Πλάγια, όπου το έδαφος είναι ιδιαίτερα επίπεδο.Οι κλιματολόγοι πιστεύουν πως το φαινόμενο αυτό θα πάψει να υπάρχει με την πάροδο του χρόνου καθώς η θερμοκρασία του πλανήτη ανεβαίνει.«Ο πάγος που δημιουργείται στην υγρή άμμο σε συνδυασμό με τους ισχυρούς ανέμους δίνουν ώθηση στις πέτρες αυτές ώστε να μετακινούνται συνέχεια».
Η «Κοιλάδα του Θανάτου» αποτελεί το πλέον βυθισμένο μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται 90 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι τελείως επίπεδη και έχει καταγραφεί ρεκόρ θερμοκρασίας που φθάνει τους 58 βαθμούς κελσίου.




Οι πληροφορίες από dailymail.

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Ανακαλύφθηκε το πρώτο σωματιδίο σκοτεινής ύλης στη Γη;

Μια συναρπαστική φήμη κυκλοφορεί στη “μπλογκόσφαιρα» της διεθνούς κοινότητας των φυσικών τις τελευταίες μέρες: ότι αμερικανοί επιστήμονες, από τον υπόγειο Κρυογονικό Ανιχνευτή Σκοτεινής Ύλης (CDMS) στη Μινεσότα, ανακάλυψαν πάνω στον πλανήτη μας τα πρώτα σωματίδια σκοτεινής ύλης που έχουν ποτέ ανιχνευτεί και ότι πρόκειται να κάνουν τη σχετική δημοσιοποίηση στις 18 Δεκεμβρίου.

Αν επαληθευτεί (πράγμα αμφίβολο), θα είναι μια από τις σημαντικότερες επιστημονικές ειδήσεις όλων των εποχών, καθώς η μυστηριώδης σκοτεινή ύλη, που θεωρείται ότι υπάρχει σε αφθονία στο διάστημα και συγκρατεί τους γαλαξίες με την ισχυρή βαρυτική έλξη της, αποτελεί ένα από τα «ιερά δισκοπότηρα» της σύγχρονης φυσικής.
Πάντως, σύμφωνα με το Science και το «New Scientist», πολλοί φυσικοί παραμένουν άκρως επιφυλακτικοί και δεν περιμένουν κάτι συγκλονιστικό να ανακοινωθεί ή εκτιμούν ότι η ανακοίνωση –αν όντως γίνει- οριακή μόνο στατιστική σημασία θα έχει, δεδομένης και μιας προηγούμενης δημοσίευσης αρνητικών αποτελεσμάτων από την ίδια ερευνητική ομάδα.
Ο ανιχνευτής της Μινεσότα, εγκατεστημένος βαθιά κάτω από τη γη σε ένα ορυχείο, ώστε να προστατεύεται από τις κοσμικές ακτινοβολίες που «σβήνουν» το οποιοδήποτε ίχνος της σκοτεινής ύλης, θεωρείται εδώ και χρόνια ο πιο ευαίσθητος ανιχνευτής σκοτεινής ύλης στον κόσμο.
Έχει φτιαχτεί για να εντοπίζει σωματίδια WIMPs (Ασθενώς Αλληλεπιδρώντα Σωματίδια με Μάζα), που είναι θεωρητικά υπο-ατομικά σωματίδια, τα οποία υποτίθεται ότι αποτελούν την…πρώτη ύλη της σκοτεινής ύλης.
Αν και στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει με τι ακριβώς μοιάζει ένα σωματίδιο σκοτεινής ύλης, τα περισσότερα πειράματα έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε να αναζητούν τα WIMPs, που θεωρείται ότι διαπερνούν τη γνωστή ύλη χωρίς να γίνονται αντιληπτά. Παρόλα αυτά, αρκετοί φυσικοί πιστεύουν ότι ακόμα κι αν βρεθούν τα WIMPs, δεν θα αποτελούν παρά ένα μόνο μέρος της σκοτεινής ύλης, που αποτελείται από ένα μεγαλύτερο φάσμα σωματιδίων και δυνάμεων.
Οι φήμες λένε ότι οι αμερικανοί επιστήμονες θα ανακοινώσουν ότι ανίχνευσαν σωματίδια WIMPs.
Πολύ πρόσφατα, φέτος τον Ιανουάριο, οι ίδιοι ερευνητές είχαν ανακοινώσει στο περιοδικό φυσικής “Physical Review Letters” ότι μέχρι τότε δεν είχαν μπορέσει να εντοπίσουν τέτοια σωματίδια.
Κανείς πάντως δεν μπορεί να αποκλείσει ότι μέσα στο 2009 κατάφεραν αυτό που δεν είχαν καταφέρει τα προηγούμενα χρόνια, αν και θα πρέπει να παρουσιάσουν απολύτως πειστικά δεδομένα ότι αυτό που «είδαν», ήταν όντως σκοτεινή ύλη.
Ακόμα και αν η φήμη αποδειχτεί τελικά «άνθρακας» παρά «θησαυρός», αρκετοί φυσικοί ευελπιστούν ότι τα επόμενα χρόνια έρευνες αυτού του είδους θα φέρουν χειροπιαστά αποτελέσματα (υπάρχει πάντα ο επιταχυντής του CERN!), ενώ παράλληλα και ο δορυφόρος Fermi της NASA ψάχνει στο διάστημα για τη σκοτεινή ύλη.

enet.gr

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Εννέα Φάλαινες παγιδεύτηκαν στα ρηχά της Ιταλίας

Φωτό: Οι φάλαινες παρασύρθηκαν από τα κύματα που σήκωσαν οι δυνατοί νοτιάδες στη ρηχή παραλία της Πουλίας. (AFP)

Εννέα φάλαινες μήκους 14 μέτρων βρέθηκαν το πρωί της περασμένης Πέμπτης στην παραλία της Πουλίας, στη νότιο Ιταλία.
Από αυτές μόνο δύο κατάφεραν να απομακρυνθούν στα βαθειά, ενώ πέντε πέθαναν μέχρι το Σάββατο το πρωϊ.

Ο Νίκολα Ζίτσο ένας από τους κτηνιάτρους που φρόντιζαν τα κήτη είπε πως οι φάλαινες παγιδεύτηκαν στα ρηχά νερά από τους δυνατούς κυματισμούς.

Η έντονη θαλασσοταραχή εμπόδισε να διαπιστωθεί πόσες τελικά φάλαινες είχαν παγιδευτεί και πόσες συνολικά ήταν.

Οι Σπερμοφάλαινες είναι από τις ογκωδέστερες οδοντωτές και θεωρούνται από τις πιο ευαίσθητες του είδους. Ζουν στους ωκεανούς, η παρουσία τους στη Μεσόγειο είναι εξαιρετικά σπάνια. Τελευταία καταγραφή για εμφάνιση τους στη μεσογειακή λεκάνη σημειώθηκε πριν από περίπου 200 χρόνια.

Οι επιστήμονες έχουν λάβει δείγματα ιστού από τις φάλαινες για να προσπαθήσουν να καθορίσουν την αιτία της «αυτοκτονίας» τους, ενώ παράλληλα οι τοπικές αρχές εργάζονται για την δύσκολη πράγματι ταφή των τεράστιων κητών.

Εφημ. Telegraph

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Εντυπωσιακές φωτό από τον Ωρίωνα

ΛΟΝΔΙΝΟ.

Το Νότιο Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο έδωσε στη δημοσιότητα εντυπωσιακές φωτογραφίες από μακρινές περιοχές του Διαστήματος που κατέγραψε το προηγμένο τηλεσκόπιο Vista, το οποίο βρίσκεται στο Παρατηρητήριο Ρaranal στην έρημο Ατακάμα της Χιλής.

Η πιο ενδιαφέρουσα εξ αυτών είναι το εικονιζόμενο Flame Νebula ή ΝGC 2024 που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1.500 ετών φωτός στον αστερισμό του Ωρίωνα και μοιάζει να ξεπηδούν από αυτό κοσμικές φλόγες.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το έντονο κόκκινο χρώμα αλλά και ο λαμπρός φωτισμός του οφείλονται στη συνεχή αλληλεπίδραση ηλεκτρονίων και ιονισμένων ατόμων υδρογόνων.

Στο νεφέλωμα υπάρχουν πολλά σμήνη άστρων τα οποία κρύβει η μεσοαστρική σκόνη, αλλά τα τηλεσκόπια που βλέπουν στο υπέρυθρο του φάσματος μπορούν να διεισδύσουν μέσα στη σκόνη και να παρατηρήσουν το εσωτερικό του.

Το Βήμα

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Εντοπίστηκαν οι πιο μακρινοί γαλαξίες του σύμπαντος

Το τροχιακό τηλεσκόπιο «Χαμπλ» της NASA συνέλαβε μερικές από τις πιο μακρινές μέχρι σήμερα εικόνες στον χώρο και τον χρόνο του σύμπαντος, εντοπίζοντας πιθανότατα τους πιο απόμακρους γαλαξίες που έχουν ποτέ παρατηρηθεί.

Οι εικόνες ελήφθησαν με τη νέα υπερευαίσθητη ευρέος πεδίου κάμερα 3 του αναβαθμισμένου τηλεσκοπίου (το οποίο απέκτησε νέα "μάτια" φέτος τον Μάιο), που είναι σε θέση να «δει» υπέρυθρο φως από υπερβολικά απομακρυσμένα αντικείμενα, με μήκος κύματος περίπου διπλάσιο από το ορατό φως, που είναι αόρατο για το ανθρώπινο μάτι και θεωρείται «πέρα από το κόκκινο».
Όσο πιο μακρινό είναι ένα αντικείμενο και καθώς το σύμπαν συνεχώς επεκτείνεται, το φως εμφανίζεται όλο και πιο κόκκινο. Αυτή η μετατόπιση προς το κόκκινο του φάσματος είναι η βασική ένδειξη για την απόσταση ενός ουρανίου αντικειμένου.
Η ανακάλυψη έγινε από δύο ομάδες Βρετανών αστρονόμων, μια υπό τον δρα Άντριου Μπούνκερ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μια υπό τον δρα Ρος ΜακΛιουρ του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, και δημοσιεύονται στο περιοδικό "Monthly Notices" της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρίας της Βρετανίας, σύμφωνα με το BBC και το Γαλλικό Πρακτορείο.
Η ακριβής απόσταση των νεοανακαλυφθέντων γαλαξιών πρέπει να επιβεβαιωθεί, αν και από μια πρώτη εκτίμηση ανήκουν σε μια εποχή, όταν το σύμπαν είχε περίπου το 1/20 της σημερινής ηλικίας του, δηλαδή λιγότερο από ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά το αρχικό "
«Μπινγκ Μπανγκ» της Δημιουργίας.
Οι νέες έρευνες που θα επιβεβαιώσουν τις αρχικές, αναμένεται να γίνουν όταν το υπό κατασκευή αμερικανικό διαστημικό τηλεσκόπιο «Τζέημς Γουέμπ» αντικαταστήσει το
«Χαμπλ» κάποια στιγμή μέσα στο 2014.
Το 2007, μια ερευνητική ομάδα υπό τον καθηγητή Ρίτσαρντ Έλις του πανεπιστημίου Καλτέκ (Caltech) της Καλιφόρνιας είχε κατορθώσει να ανακαλύψει φως από γαλαξίες εξίσου -ίσως και πιο μακρινούς- από αυτούς που μόλις ανακαλύφθηκαν.
Τα ευρήματα εκείνα μελετώνται ακόμα από τους επιστήμονες και μένει επίσης να επιβεβαιωθούν.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Tο πρώτο εμπορικό διαστημικό όχημα

Μετά από πέντε χρόνια μυστικής κατασκευής, αποκαλύπτεται σήμερα στην έρημο Μοχάβε το ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο διαστημικό σκάφος που θα μεταφέρει τουρίστες στο διάστημα.

«Περιμένουμε όλοι υπομονετικά για να δούμε το όχημα», δήλωσεο Πίτερ Τσένι, 63χρονος υποψήφιος επιβάτης του SpaceShipTwo, από τους πρώτους που δήλωσαν συμμετοχή σε κάποια από τις πτήσεις της Virgin Galactic.
«Θα είναι ωραίο να το δούμε έτοιμο».
Η εκπρόσωπος της Virgin Galactic, Τζάκι Μακίλαν, υποσχέθηκε «θεατρική αποκάλυψη» του οχήματος, που θα προηγηθεί της δεξίωσης για τους υποψήφιους επιβάτες.
Η αποκάλυψη του SpaceShip Two είναι η πρώτη δημόσια εμφάνιση εμπορικού επιβατικού διαστημοπλοίου. Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από τον ιδρυτή της Virgin Galactic, Βρετανό δισεκατομμυριούχο Ρίτσαρντ Μπράνσον, που συνεργάστηκε με τον πρωτοπόρο αεροναυπηγό Μπέρτ Ρουτάν.
Το SpaceShip Two βασίζεται στο σχέδιο του Ρουτάν για το SpaceShip One, το σκάφος που το 2004 κέρδισε το χρηματικό έπαθλο των 10 εκατομμυρίων δολαρίων του βραβείο Ανσάρι, ως το πρώτο επανδρωμένο ιδιωτικής χρηματοδότησης σκάφος που έφτασε το διάστημα.
Παρά τη δημοσιότητα και τον ενθουσιασμό, απομένει πολύ σκληρή δουλειά ακόμη προτού τα διαστημικά ταξίδια γίνουν πραγματικότητα.
Οι δοκιμαστικές πτήσεις του WhiteKnight Two, του αεροσκάφους που θα μεταφέρει το SpaceShip Two σε μεγάλο ύψος, προτού εκτοξευθεί στο διάστημα. Οι πρώτες δοκιμαστικές πτήσεις του τελευταίου θα ξεκινήσουν την επόμενη χρονιά, με τις πρώτες εμπορικές πτήσεις να έχουν προγραμματιστεί πριν ή κατά τη διάρκεια του 2011.
Μέχρι σήμερα, περίπου 300 ιδιώτες έχουν πληρώσει όλο ή μέρος του ποσού των 200.000 δολαρίων για να εξασφαλίσουν μία θέση σε κάποια από τις μελλοντικές πτήσεις του SpaceShip Two.
Το διαστημόπλοιο, κατασκευασμένο από ελαφρά υλικά, έχει μήκος περίπου 15 μέτρα, με ευρύχωρη καμπίνα, διαστάσεων αντίστοιχων του Falcon 900, ενώ θα μπορεί να μεταφέρει έξι επιβάτες και δύο πιλότους.
Η δυνατότητα να δει κάποιος την καμπυλότητα της Γης αποτελεί μέχρι σήμερα προνόμιο των αστροναυτών και των λίγων πλουσίων που έδωσαν εκατομμύρια δολάρια για να ζήσουν στο Διαστημικό Σταθμό για μερικές ημέρες.
Οι πτήσεις της Virgin Galactic έχουν προγραμματισθεί να πραγματοποιούνται από το κρατικά χρηματοδοτούμενο αεροδρόμιο στο Νέο Μεξικό, που προς το παρόν βρίσκεται υπό κατασκευή. Το ταξίδι με το SpaceShip Two θα διαρκεί δυόμιση ώρες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι επιβάτες θα ζήσουν για πέντε λεπτά την εμπειρία έλλειψης βαρύτητας.
Το διαστημόπλοιο θα μεταφέρεται σε ύψος πενήντα χιλιάδων ποδιών με το WhiteKnight Two, ενώ στη συνέχεια θα πυροδοτεί τον πυραυλικό κινητήρα για να αναρριχηθεί σε ύψος περίπου 65 μιλίων πάνω από την επιφάνεια της Γης. Στη συνέχεια το όχημα θα επανέρχεται στην ατμόσφαιρα και θα προσγειώνεται σαν κανονικό αεροπλάνο.
Η Virgin Galactic δεν είναι η μόνη που δραστηριοποιείται στη μελλοντική αγορά του διαστημικού τουρισμού.
Σειρά επιχειρηματιών, μεταξύ των οποίων ο διευθύνων σύμβουλος της Amazon, Τζεφ Μπέζος, ο επιστήμονας Τζεφ Γκρίσον και ο προγραμματιστής Τζον Καρμάκ, έχουν σχεδιάσει τα δικά τους οχήματα, με την πρόθεση να μεταφέρουν στο άμεσο μέλλον πολίτες στις παρυφές της ατμόσφαιρας.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες Associated Press

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Έλληνας επιστήμονας της NASA τιμάται με το βραβείο ΝΙΚΗ

Το Βραβείο «Νίκη» θεσμοθετεί, ως ελάχιστη αναγνώριση του έργου των ελλήνων επιστημόνων της διασποράς, που τιμούν τη χώρα μας διεθνώς με το έργο τους στην πρόοδο των επιστημών και της τεχνολογίας, το Κέντρο Αριστείας ΑΙΤ (Athens Information Technology).
Η επιλογή του τιμωμένου επιστήμονα γίνεται από ειδική επιτροπή πανεπιστημιακών καθηγητών, στην οποία συμμετέχουν και άλλες προσωπικότητες των επιστημών, της τεχνολογίας και των γραμμάτων και ως πρώτος αποδέκτης του Βραβείου για το 2009 επελέγη ο έλληνας αστροφυσικός, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο και στέλεχος της NASA, Δρ. Αθανάσιος Οικονόμου.
Είναι ο υπεύθυνος σχεδιασμού του ειδικού εξοπλισμού για τα διαπλανητικά διαστημόπλοια που αποστέλλονται προς εξερεύνηση των πλανητών.
Έχει σχεδιάσει το ρομποτικό εξοπλισμό που αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείται για τη λήψη και ανάλυση δειγμάτων από την επιφάνεια και το υπέδαφος του Άρη.
Με επιστημονικά όργανα του κ. Οικονόμου έχουν εξοπλιστεί τα διαστημόπλοια πολλών αποστολών της ΝΑSΑ στη Σελήνη, τον Άρη και τον Κρόνο.
Τον Αύγουστο, η NASA ανακοίνωσε ότι τα μικροσωματίδια από την ουρά του κομήτη Wild 2 που παγίδεψε ο εξοπλισμός του διαπρεπούς Έλληνα επιστήμονα στο διαστημόπλοιο Stardust, περιέχουν την ουσία γλυκίνη, από τα δομικά στοιχεία της ζωής.
Είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται ότι οι κομήτες περιέχουν αμινοξέα, που συνδυάζονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν τις πρωτεΐνες, δηλαδή,τα βασικά λειτουργικά και δομικά μόρια των ζωντανών οργανισμών.
Η απονομή του Βραβείου «Νίκη 2009» θα γίνει τη Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009,
στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, στην Αθήνα, στη διάρκεια ειδικής τελετής, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στο Ταμείο Υποτροφιών, Βραβείων και Οικονομικής Βοήθειας Σπουδών του ΑΙΤ.
Το Βραβείο θα απονείμει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β΄. Επίσημος ομιλητής θα είναι ο Πρόεδρος του κορυφαίου Αμερικανικού Πανεπιστημίου Carnegie Mellon University, Dr. Jared L. Cohon.
Το ΑΙΤ είναι μη κερδοσκοπικό, κορυφαίο εκπαιδευτικό και ερευνητικό Κέντρο Αριστείας, με αποκλειστικές συνεργασίες στην εκπαίδευση και την έρευνα με τα Πανεπιστήμια Carnegie Mellon και Harvard των ΗΠΑ και Aalborg της Δανίας.
Ιδρύθηκε το 2002 από τον Όμιλο INTRACOM. Αποτελεί τη μεγαλύτερη ιδιωτική πρωτοβουλία στην ΝΑ Ευρώπη και Μ. Ανατολή, στην έρευνα και εκπαίδευση στον τομέα των τεχνολογιών και του management των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής.
Μέχρι σήμερα, το ΑΙΤ έχει απονείμει μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών σε 450 αποφοίτους, διακεκριμένα διεθνώς στελέχη ή και εξειδικευμένο ερευνητικό προσωπικό, χορηγώντας επίσης πάνω από 300 υποτροφίες και οικονομικές ενισχύσεις σε αριστούχους φοιτητές από 21 χώρες.
Τη δια βίου εκπαίδευση του ΑΙΤ έχουν παρακολουθήσει περισσότερα από 2 500 ανώτερα και ανώτατα στελέχη του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα της ΝΑ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής.

Εφ.Ημερησία

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...

Πέθανε στο Παρίσι η γηραιότερη χελώνα σε ηλικία 146 χρόνων

Ο Κίκι, μια γιγάντια αρσενική χελώνα στις Σεϋχέλλες που έφτασε ενήλικας πλέον στο Παρίσι το 1923, όταν ήδη ζύγιζε 250 κιλά πέθανε εκεί που πέρασε την παριζιάνικη ζωή του, στο τμήμα με τα ζώα του Βοτανικού Κήπου της γαλλικής πρωτεύουσας, ανακοινώθηκε από το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
"Πολύ αγαπητή σε όλους τους επισκέπτες του Κήπου, Παριζιάνους και μη, η χελώνα Κίκι είχε γίνει διάσημη για τα πολύ εκδηλωτικά ερωτικά παιχνίδια της που συνήθως συνοδεύονταν με περίεργους ήχους που ακούγονταν σε όλο τον κήπο", θυμούνται οι υπεύθυνοι του Βοτανικού Κήπου.
Ο θάνατος της "μασκότ" του Βοτανικού Κήπου, επήλθε στις 30 Νοεμβρίου, σύμφωνα με ανακοίνωση του Κήπου.
Ο Κίκι τρεφόταν κατά προτίμηση με καρότα και μπανάνες, αλλά τα τελευταία χρόνια είχε μειώσει πολύ την τροφή του-του ήταν αρκετό λίγο μαρούλι- καθώς και τις μετακινήσεις του λόγω ηλικίας-ήταν πια 146 χρόνων-και για να βοηθιέται οι φύλακες τον μετέφεραν με ηλεκτροκίνητο καροτσάκι!
Στο τμήμα με τα ζώα του Βοτανικού Κήπου ζουν άλλες τέσσερις μεγάλες χελώνες.

AΠΕ

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ...